ਥੀਏਟਰ ਦਾ ਡਰ ਹਕੀਕਤ ਹੈ: ਵੈਸਟ ਐਂਡ ਵਿੱਚ ਖੁਦ ਨੂੰ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲਈ ਦੋਸਤਾਨਾ ਗਾਈਡ

ਘਬਰਾਹਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਧਾਰਣ ਹੈ

ਇਹ ਇੱਕ ਗੱਲ ਹੈ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ: ਕਾਫ਼ੀ ਲੋਕ ਥੀਏਟਰ ਜਾਣ ਬਾਰੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚਿੰਤਿਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਹਾਣੀ ਨਾ ਸਮਝ ਆਉਣ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਹੋਵੇ। ਸ਼ਾਇਦ ਭੀੜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਸੁਖਾਵਾਂ ਕਰਦੀ ਹੋਵੇ। ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਡਰ ਹੋਵੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕਰ ਬੈਠੋਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਗਲਤ ਪਲ ਤੇ ਤਾਲੀਆਂ ਵੱਜਾ ਦੇਣਾ ਜਾਂ ਇਹ ਨਾ ਪਤਾ ਹੋਣਾ ਕਿ ਅੰਤਰਾਲ ਕਦੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਆਮ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਲਈ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਥੀਏਟਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਸਮਾਜਿਕ ਪੱਖਾਂ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ — ਹਨੇਰੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਅਜਨਬੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਣਾ। ਹੋਰ ਲੋਕ ਵਿਹਾਰਕ ਗੱਲਾਂ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ — ਕਿੱਥੇ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਕੀ ਪਹਿਨਣਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਥੀਏਟਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ‘ਉਹਨਾਂ ਲਈ’ ਨਹੀਂ, ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਐਲੀਟ ਸਰਗਰਮੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੇਮੈਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਗੇ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਚਿੰਤਾ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਸਹੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇਹ ਬਹੁਤ ਅਸਲੀ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਤਜਰਬੇ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਬੇਹੱਦ ਪਿਆਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ।

ਵਿਹਾਰਕ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਨਿਪਟਣਾ

ਕੀ ਪਹਿਨਣਾ ਹੈ — ਇਸ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਹੈ? ਕੁਝ ਵੀ। ਵਾਕਈ ਕੁਝ ਵੀ। ਤੁਸੀਂ ਜੀਂਸ ਅਤੇ ਟ੍ਰੇਨਰ ਪਹਿਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਾਕਟੇਲ ਡਰੈੱਸ ਪਹਿਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਦੇਖੋਗੇ। ਵੈਸਟ ਐਂਡ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਡਰੈੱਸ ਕੋਡ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪਹਿਰਾਵੇ ਦਾ ਨਿਆਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਾਵੇ, ਉਹ ਪਹਿਨੋ।

ਬੈਠਣ ਦੀ ਥਾਂ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਹੈ? ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਦੌਰਾਨ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਦੀ ਲੋੜ ਪਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਬਿਲਕੁਲ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ — ਜਦੋਂ ਕਾਰਵਾਈ ਵਿੱਚ ਕੁਦਰਤੀ ਠਹਿਰਾਵ ਆਵੇ ਤਾਂ ਚੁੱਪਚਾਪ ਨਿਕਲ ਜਾਓ। ਗੈਲਰੀ ਵਾਲੀਆਂ (aisle) ਸੀਟਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਹੋਰ ਆਸਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸ਼ੋਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੰਦਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀਹ ਮਿੰਟ ਦਾ ਅੰਤਰਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਤਾਂ ਖਿੱਚਣ, ਕੁਝ ਤਾਜ਼ੀ ਹਵਾ ਲੈਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੀਸੈਟ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੰਤਰਾਲ ਦੌਰਾਨ ਭੀੜ ਬਹੁਤ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸੀਟ ’ਤੇ ਹੀ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ — ਕੋਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।

ਕਹਾਣੀ ਨਾ ਸਮਝ ਆਉਣ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਹੈ? ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸ਼ੋਜ਼ ਨਵੇਂ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਆਸਾਨ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਮਿਊਜ਼ਿਕਲ ਆਪਣੇ ਕਹਾਣੇ ਸਿਰਫ਼ ਸੰਵਾਦ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸੰਗੀਤ, ਹਿਲ-ਜੁਲ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼-ਭਰਪੂਰਤਾ ਰਾਹੀਂ ਵੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਕੋਈ ਸ਼ਬਦ ਰਹਿ ਵੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਪਲਾਟ ਸੰਖੇਪ ਪੜ੍ਹ ਲੈਣਾ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਸ਼ੋ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਸਮਾਜਿਕ ਘਬਰਾਹਟ ਅਤੇ ਭੀੜ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ

ਜੇ ਭੀੜ ਤੁਹਾਡੀ ਮੁੱਖ ਚਿੰਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਮਾਂ ਚੁਣਨਾ ਤੁਹਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਾਥੀ ਹੈ। ਬੁੱਧਵਾਰ ਅਤੇ ਵੀਰਵਾਰ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ ਦਰਸ਼ਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਟਿਨੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਕ ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਵੱਧ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਗੈਲਰੀ ਵਾਲੀ ਸੀਟ ਬੁੱਕ ਕਰਨਾ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਸਟਾਲਜ਼ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਜਾਂ ਸਰਕਲ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਬਾਹਰ ਨਿਕਾਸ ਦਾ ਰਸਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਘੱਟ ਲੋਕ ਬੈਠੇ ਹੋਣਗੇ।

ਜਦੋਂ ਲਾਈਟਾਂ ਬੁਝ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸ਼ੋ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਭੀੜ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਜਿਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਅਜਨਬੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ — ਤੁਸੀਂ ਹਨੇਰੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਮੰਚ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹਰ ਕੋਈ ਇੱਕੋ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਮਾਜਿਕ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਜੂਝਣ ਵਾਲੇ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲਾਈਵ ਥੀਏਟਰ ਪੱਬ, ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਜਾਂ ਪਾਰਟੀ ਨਾਲੋਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਸਾਨ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉੱਥੇ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਜਿਕ ਦਬਾਅ ਹੁੰਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ।

ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਚੁੱਕਣਾ

ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਿੱਸਾ ਟਿਕਟ ਬੁੱਕ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਭ ਕੁਝ ਆਸਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਐਸਾ ਸ਼ੋ ਚੁਣੋ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦਿਲਚਸਪ ਲੱਗਦਾ ਹੋਵੇ — ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਮਿਊਜ਼ਿਕਲ ਹੀ ਪਸੰਦ ਹੈ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੋਈ ‘ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ’ ਚੀਜ਼ ਦੇਖਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਨਾ ਕਰੋ। tickadoo ’ਤੇ ਸ਼ੋਜ਼ ਵੇਖੋ ਅਤੇ ਉਹ ਚੁਣੋ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਿੰਤਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰੇ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਘੱਟ ਤੀਖਾ ਪਹਿਲਾ ਤਜਰਬਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਛੋਟੇ ਸਥਾਨਾਂ ’ਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਆਫ਼-ਵੈਸਟ ਐਂਡ ਸ਼ੋਜ਼ ਹਜ਼ਾਰ ਸੀਟਾਂ ਵਾਲੇ ਵੈਸਟ ਐਂਡ ਹਾਊਸ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ ਥਕਾਉਂਦੇ ਲੱਗ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਕਿਸੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਜਾਓ, ਜਾਂ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਜਾਓ — ਇਕੱਲੇ ਥੀਏਟਰ ਜਾਣਾ ਤੁਹਾਡੇ ਸੋਚਣ ਨਾਲੋਂ ਕਾਫ਼ੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਆਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਬੇਹੱਦ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਥੀਏਟਰ ਹਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਹੋ। ਨਾ ਕਿਸੇ ਤਜਰਬੇ ਦੀ ਲੋੜ, ਨਾ ਖਾਸ ਗਿਆਨ ਦੀ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਖ਼ਾਸ ਪਹਿਰਾਵੇ ਦੀ। ਸਿਰਫ਼ ਆਓ, ਬੈਠੋ, ਅਤੇ ਸ਼ੋ ਨੂੰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਅਸਾਧਾਰਣ ਜਗ੍ਹਾ ਲੈ ਜਾਣ ਦਿਓ।

ਇਹ ਗਾਈਡ ਇੰਟਰੋਵਰਟਸ ਲਈ ਥੀਏਟਰ, ਅਤੇ ਥੀਏਟਰ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਣ ਤੇ ਬੁਕਿੰਗ ਰਿਸਰਚ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਲਈ ਵੈਸਟ ਐਂਡ ਚਿੰਤਾ ਟਿੱਪਸ ਵੀ ਕਵਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।