ਸੂਰਜ ਉਗਣਾ ਅਤੇ ਮਾਲਕਾਨਾ ਅਹਿਸਾਸ: ਸਹੀ ਇਕੱਠੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਦੀ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਤਾਕਤ

ਕੇਪਾਡੋਸ਼ੀਆ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਪਹਿਲੇ ਸਵੇਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਗਰਮ ਹਵਾ ਦੇ ਗੁਬਾਰੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਫ਼ੈਂਟਸੀ ਸਨ, ਬਹਾਦੁਰ ਅਤੇ ਸੂਚੀਧਾਰ ਪਿਆਸੀਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਸੁਪਰ ਮੁਹਿੰਮ। ਪਰ ਸਵੇਰ ਦੀ ਨੀਲੀ-ਸਲੇਟੀ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਕੇਯਜ਼ੀ ਗੁਬਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਗਦਾ ਆਕਾਰ ਅਤੇ ਰੰਗ ਦੇਣ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੈ। ਜਾਦੂ ਸਿਰਫ ਘੱਟੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭਰਦਾ, ਇਸ ਦੱਖਣੀ ਸਮੁਦਾਇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੁੜਨ ਦੇ ਸਾਧਨ ਤੇ ਬਦਲੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਜੀਬੀ ਵੀਹਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਲਗਭਗ 150 ਗੁਬਾਰੇ ਯਕ ਸਮੈ ਉਗਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਬਾਸਕਿਟ ਇੱਕ ਉਮੀਦਾਂ, ਨਰਵਸ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਪੈਟਰਨ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਨਿਮਰ ਜਗ੍ਹਾ ਪਾਈ ਕਿ ਮੈਂ ਕੇਪਾਡੋਸ਼ੀਆ ਗੋਰੇਮੇ ਸੂਰਜ ਉੱਗਣ ਵਾਲਾ ਗਰਮ ਹਵਾਈ ਗੁਬਾਰਾ ਟੂਰ ਨਾਸ਼ਤੇ ਨਾਲ ਅਤੇ ਟ੍ਰਾਂਸਫ਼ਰ ਨਾਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਲਕੀ ਲਗਿਆ। ਹੇਠਾਂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨਾਰੇਥੀ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਅਸੰਭਬ ਸੋਹਣੇ ਨਜ਼ਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਕੰਧਾਂ ਦੇ ਪੈਟਰਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਿਰਫ ਉਪਰੋਂ ਹੀ ਦੇਖੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਇਹ ਸ਼ੇਅਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਨਾਟਕ, ਬਾਸਕਿਟ ਰੇਲ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗੋਲਜ਼ ਦਾ ਹਮਲੇਕਾ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਅਚਾਂਕ ਨਹੀਂ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਇਨਾਮ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਕ ਸਹੀ ਅਹਿਸਾਸ, ਗਹਿਰਾ ਅਤੇ ਸ਼ਬਦਰਹਿਤ, ਸਾਨੂੰ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਸਵੀਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਸਾਧਨ ਯਕੀਨ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਮੈਂ ਜਪਾਨ, ਬ੍ਰਾਜ਼ੀਲ, ਜਰਮਨੀ ਤੋਂ ਯਾਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ - ਹਿੱਤ ਟੀਕਾਡੂ ਸਾਥ ਸਥਾਨੀਕ ਟੀਮ ਨੂੰ ਵੀ - ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਉਮੀਦਾਂ ਜਾਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਵਿਭਿੰਨ ਤੰਤਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਕਿੰਨਾ ਘੱਟ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਵਸਤਵਿਕਤਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਮੇ ਦੀ ਵੀਹਰਤ ਸਾਂਝੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਇੱਕ ਹੀ ਹੈਰਾਨੀ ਭਰਿਆ ਛੇਪ, ਇੱਕੋ ਉਡੀਕ ਕੇ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਵਾਕਇਆਂ ਨੂੰ ਬੋਰਡਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਗੁਬਾਰਾ ਨਰਮ ਤੌਰ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਤਰਦੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਮੈਂ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਨੂੰ ਠਹਿਰਣ ਦਿੱਤਾ, ਕੇਵਲ ਕਬੀ ਟੀਂਕੇ ਵਾਲੇ ਬਰਨਰ ਦੀ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ, ਹਾਸੇ ਦੀ ਖੋਸ਼ਬੂ, ਹਵਾ ਦਾ ਹਲਕਾ ਧੁੱਮ ਸੁਣਿਆ। ਇਹ ਝਰਦੇ ਸਤ੍ਤਾਂ ਦੇ ਮੁੱਲੇ ਖਾਣੇ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਉਪਰ ਹੋਏ ਜੰਮਣ ਵਾਲੇ ਕਦੇ ਅਸੁਨਵੀਂ ਭਰੋਸੇਦਾਰਤਾ ਜਿਵੇਂ ਸੀ ਕਿ, ਇਸ ਘੰਟੇ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਪੈਰਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ।

ਭਰੋਸਾ, ਮੌਸਮ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਅਪ੍ਰਤੱਖਮਤਾ ਸਿਖਾ ਸਕਦੀ

ਕਾਸ਼ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਕਿ ਸਵੇਰ ਦੀ ਜਾਦੂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਨੁਸਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਚ ਮਨਜ਼ਰ ਕੁਝ ਗੱਦੀ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਵਧੇਰੇ ਵੀਹਰੰਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਮਿਲੀ ਅਲੀਨਾ ਨਾਲ, ਯੂ ਕੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਯਾਤਰੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਲਈ ਕੇਪਾਡੋਸ਼ੀਆ ਤੇ ਉਡਾਉਣ ਦੀ ਦੁਆਇ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਫਲਾਈਟਿ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਰੱਖਿਆ, ਹਰ ਪਹਿਰੇ ਦਾ ਪ੍ਰੇਖ ਕੀਤਾ, ਉਨੋ ਦੇਖਿਆ ਜਦ ਮੌਸਮ ਬਣੇ ਅਤੇ ਖੜਕੇ ਅਸਮੇਂ ਸੁੱਟ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਖਰੀ ਸਵੇਰ ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੰਚਾਲਕ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਘਮਾਸਾਨ ਕੀਤੀ ਉਸ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਮਜਲਾਂ ਪਾਈ, ਸੁਚਿੱਤਰ, ਸੂਚਨਾ ਹੋਈ।

ਇਹ ਘੱਟੀਆਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੌਂਪਣ ਸਿੱਖਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੇਪਾਡੋਸ਼ੀਆ ਸੋਗਾਨਲੀ ਨਦੀ ਸਵੇਰ ਦੇ ਹਵਾਈ ਗੁਬਾਰੇ ਟੂਰ ਨਾਸ਼ਤੇ ਨਾਲ ਅਤੇ ਟ੍ਰਾਂਸਫ਼ਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦਾ ਪਾਰਪ੍ਰੋਚੀਨ ਦਿੱਤਨ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸਿਰਫ ਸ਼ੇਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜਗ੍ਹਾ ਰੱਖਣ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਤ੍ਰੀ ਆਯੋਜਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਬਲਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ, ਮਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ ਨੀਰਾਸਤਾ, ਸੁੱਟ ਜਾਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲ ਦਾ નોંધ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਆਖਰਕਾਰ ਉਪਰ ਉਡੀਕਉਂਦੇ ਹੋ, ਉਹ 'ਮਿਲਿਆ' ਮਹਿਸੂਸ ਇਸਤੇਬਲਾਇਸ਼ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਯਾਦ ਬਬੀਉਂਮੇਂ ਜਾਂ ਨਿਰੀਥਾਗਿ ਦਾ ਸਹੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ।

ਇਹ ਅਪ੍ਰਤੱਖਣਤਾ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਜਾਂਚ ਨਹੀਂ ਹੈ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਕ ਦੇਖਣ ਉਮੀਦਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਬੈਸਕਿਟ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਸੁਐਸ ਹੁਨਰ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਖੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਸੱਚੀ ਅਜ਼ਾਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਬਰਾਟਰ ਕਰਦੇ

ਜਦਿ ਜ਼ਮੀਨ ਕ੍ਰੂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਗੀਦ ਨੇ ਸਮੇਂ ਕੋਈ ਗਲੇ ਨਾਲ ਲਗੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਸ਼ੈਂਪੇਨ ਦਾ ਚਸ਼ਮਾ ਦੇਣ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਨਾਲ ਫੋਟੋ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਰਿਵਾਜ ਨਹੀਂ ਹੈ ਇਹ ਸਵੀਕਾਰਤਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਬਣ ਗਏ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਨੀਰੀਥਾਗਿ ਬੇਲੀਸਟਰੇਸ੍ਯੋਂ ਦਾ ਪਰਿਚਾਰਰਾ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰੀਅਲ ਸ਼ੋਰਨੂੰ ਕੋਸ਼ਿਆ ਹੈ। ਜਿਸੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੜਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਤਕ ਸਵੇਰ ਦਾ ਆਖਰੀ ਚਮਕ ਅਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਉਹਾ-ਉਹਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।

ਉੱਚੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰੀ: ਪਰੇਗਿਨ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਸਤ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਮੋਮਾਸ

ਬੈਸਕਿਟ ਵਿਚ ਦੀ ਪਰਹਾਜ਼ਗਿ ਹੈ, ਰਬੜ-ਜੁੱਤੇ ਫੀਟ ਅਤੇ ਨਰਵਸ ਹੱਥਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਗੋਲ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਇੱਕਸਮਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਹੌਲੀ ਤੁਸੀਂ ਰਿਮ ਉਪਰ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਿਲਾ ਹੌਲੀਆਂ ਫੜਦੇ ਹੋ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਰਮ ਹਵਾ ਅਤੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਕੁਦਰਤ ਵਾਲੇ ਅਜ਼ਾਦੀ ਵਿੱਚ ਛਡਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਪਹਾਚੀ ਵਿਚ ਬਨਦੀਰ ਮੱਨ ਕੇ ਤੇ ਪਚੀ ਪੰਜਾਬੀ ਮਣ ਕੇ ਦੂਆਰਾ ਗੱਬੜਕੀ ਮਨਾ ਰਨਾ ਜ਼ਾਰੀ ਬੂੰਦਾ ਵਿਚ ਹੁਣੀ ਕੋਪਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਬੂਣਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹਹ ਦੇ ਵਿਕਲਪ ਸਕਾਰਾਤਮਕਵਾਦੇ ਦੇ ਵਾਕੇਨਾ ਹਨ।

ਕਸੀਰ ਕੀਮਤ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਇਕਸੀਡੀ ਛੁਪੇਅਜਾਂ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਦੇ ਨਾਮ, ਦੇਸਾਂ ਅਤੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨਹੀਂ ਸ਼ਾ ਹੋਕਰ ਸਿੱਖਣ ਲਈ - ਸਿਆਣਿਕ ਨਹੀਂ ਪਰ ਜਰੂਰਤ ਤੋਂ - ਸਾਹ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਪਰੀ ਜਮੀਨ ਵਿੱਚ ਸਵਾਲੀ ਹੋ, ਨਾ ਸਿੱਧੀਆਂਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਪਰੀ ਉਤਪਸਤਿਤੀ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਦੇਖਣ ਲਈ ਸਹਿਸਰ

ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸਾਡ੍ਹੀ ਮੂਜੂਦਗੀ ਦਾ ਐਨਕੀਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਹੇਠ ਜ਼ਮੀਨੀ ਟੁਰਸ ਆਦੇਤਾਂਤੀ ਸਥਿਤੀਆਂ ਆਪਣੀ ਬੋਲਵਹਾਰੀਆਂ ਹਾਂ ਅਤੇ ਹਮਾਰੀਆਂ ਦੀ ਸਾਚਤੀ {0}{1}{2}{3}{4}

ਇਹ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ। ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਲਈ ਪਰਖਰਸ਼ ਹੈ। ਨਰਵਲਿਤਾਂ ਸਾਫ ਤੌਰ ਤੇ ਤੇਕਰੇ ਹੋ ਰਹੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਆਦੇਤਾਂ ਅਤੇ ਯਾ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਮਕਾਮ ਤੇ ਛੁਣਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੈਂਸੂੰ ਨੂੰ ਓਪਨੀਰ ਵਿੱਚ ਇਹਹੰਤ{