ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਕੋਲੋਸੀਅਮ, ਪਾਲੇਟਾਈਨ ਹਿੱਲ ਅਤੇ ਰੋਮਨ ਫੋਰਮ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਪੱਥਰ ਦੇ ਬਾਲੁਸ੍ਰੇਡ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਝੁੱਕਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸੂਰਜ ਲੰਬੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਨਗਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤਰਲ ਸੋਨੇ ਵਿੱਚ ਪਿਘਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਸ ਪਲ ਦੀ ਜਾਦੂਗਰੀ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋਣਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ। ਵਰ੍ਹਾ 2025 ਹੈ, ਅਤੇ ਰੋਮ ਦੀ ਛੱਤ ਦਾ ਦਿੱਖ ਕੁਝ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਜਿਹੇ ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਿਕਸਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।

ਇਹ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਅੱਪਰੀਟੀਫ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਫੋਟੋ ਮੈਂ ਵੀਆ ਨਾਜ਼ੀਓਨਾਲੇ ਦੇ ਉਪਰ ਲੈਂਦੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਕਿ ਸੂਰਜ ਨੇ ਬੈਸੀਲਿਕਾ ਸਾਂਤਾ ਮਰੀਆ ਮੈਗਗਿਓਰੇ ਨੂੰ ਅੰਬਰ ਜਿਹੇ ਸ਼ੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਰੰਗਿਆ ਸੀ; ਮੇਰੇ ਨੇਗ੍ਰੋਨੀ ਵਿੱਚ ਬਰਫ ਦੀ ਥਪਕਾਟ ਦੂਰੀ ਬਾਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਅਤੇ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਹੋਰਾਈਜ਼ਨ ਗੁਲਾਬੀ ਅਤੇ ਢਿੱਡੇ ਨੂੰ ਰੁਣਗਿਆ। ਰੋਮਨ ਛੱਤਾਂ ਇਹਨਾਂ ਮੰਢੀਆਂ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਘੰਟਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਪਲਾਂ ਲਈ ਜਿਹਨੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਲੱਗੀਆਂ, ਹਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕੀਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ: ਰਸਦਾਰ ਵੱਡੀਆਂ ਮੰਜਲਾਂ, ਗਦਰ ਮੁਲਾਇਮ ਕੁਰਸੀਆਂ, ਅਤੇ ਸੇਂਟ ਪੀਟਰ ਜਾਂ ਕੈਪਿਟੋਲਾਇਨ ਹਿੱਲ ਵਰਗੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸਥਾਨਾਂ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਜ਼ਾਹਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ।

ਅੱਜ ਰਾਤ ਦਾ ਸਾਹਵੀਲਾ ਰੋਮ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਵਾਈਨ ਚੱਖਣ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਬਜ਼ਾਰਕ ਦੂਨ ਪੈਲੀ ਉੱਚੀ ਮਾਰਕੀਟ ਨਾਲ ਚਲੈ। ਵੇਪਾਰੀ ਦਿਨ ਦੇ ਕਾਰੌਬਾਰ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਖਰੀ ਤਜਰਬੇ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਦੀਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਹਰ ਸ਼ਾਟ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਰੋਮਨ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਡੱਟੜਨੁਕ ਅਤੇ ਗੋਰਵ ਨੂੰ ਬੋਤਲ ਵਿੱਚ ਪਰਨੀਕਰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ - ਸੰਟ੍ਰਿਸ ਅਤੇ ਬੇਸਲ ਨਾਲ ਮਹਿਕਦਾਰ।

ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਮ ਨਜ਼ਦੀਕ ਆਈ, ਮੈਂ ਇਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਨਾਈਟ ਐਟ ਓਪੇਰਾ ਲਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਯਾਦਗਾਰ ਗੀਤਸ਼ਾਲਾ ਗਾਹਕਾਂ ਨਾਲ ਡਬੀਵੀਆਂ ਵਦਾਈਆਂ। ਗਾਇਕ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਾਨੂੰ ਘੇਰਦੀ ਗਈ ਜਦੋਂ ਤਾਰੀਖਕ ਛਾਂਵਾ ਰਾਤ ਦੇ ਅੱਡ੍ਹੋ ਸਾਂਝੇ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਊਚੇ ਸਥਾਨ ਸਿਰਫ ਕੌਕਟੇਲ ਨਹੀਂ ਪਰੋਦੇ - ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰੁਸ੍ਮੈ ਜੋਰਦਾਰ ਮੂਸੀਕਲ ਤਜਰਬਾ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਬਿਨਾਵਨ ਕੁੱਝ ਰਹਿ ਗ другимਾਂ ਵਿਚ ਮੁੱਲਿਆ ਵਾਫਰਿਆ ਏਹਨਾ ਜਗ੍ਹਾ ਗੌਤਰਾਉਦੀਆਂ۔

ਪਿੱਛੇ ਹਨ ਮਦ ਕਾਨਕ,