ਨਵੀਂ ਪ੍ਰੋਡਕਸ਼ਨ ਦੀ ਕੀਮਤ ਦਾ ਟੈਗ

ਵੈਸਟ ਐਂਡ ਦਾ ਬਿਲਕੁਲ ਨਵਾਂ ਮਿਊਜ਼ਿਕਲ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਸਟੇਜ ਕਰਨ ਲਈ £5 ਮਿਲੀਅਨ ਤੋਂ £15 ਮਿਲੀਅਨ ਤੱਕ ਖਰਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੈਟਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਲਾਕਬਸਟਰ ਪ੍ਰੋਡਕਸ਼ਨਾਂ ਦੀ ਲਾਗਤ ਇਸ ਤੋਂ ਕਾਫ਼ੀ ਵੱਧ ਵੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਨਾਟਕ ਕਾਫ਼ੀ ਘੱਟ ਮਹਿੰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ — ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ £500,000 ਤੋਂ £3 ਮਿਲੀਅਨ ਤੱਕ — ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰੋਡਕਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਸੌਖੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਕੈਪੀਟਲਾਈਜ਼ੇਸ਼ਨ ਖਰਚੇ ਹਨ: ਉਹ ਪੈਸਾ ਜੋ ਸ਼ੋਅ ਨੂੰ ਰਿਹਰਸਲ ਰੂਮ ਤੋਂ ਸਟੇਜ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਉਹ ਸਾਰਾ ਪੈਸਾ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਸੈਟ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਅਕਸਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਇਕੱਲਾ ਖਰਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਾਰਕੀਟਿੰਗ ਅਤੇ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰਬਾਜ਼ੀ (ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਹੀ ਉਹ ਸੀਟਾਂ ਭਰਣੀਆਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ), ਥੀਏਟਰ ਦਾ ਕਿਰਾਇਆ ਅਤੇ ਡਿਪਾਜ਼ਿਟ, ਕਾਸਟਿਊਮ ਬਣਾਉਣ, ਤਕਨੀਕੀ ਸਾਜ਼ੋ-ਸਾਮਾਨ, ਰਿਹਰਸਲ ਖਰਚੇ, ਅਤੇ ਕ੍ਰੀਏਟਿਵ ਟੀਮ ਦੀਆਂ ਫੀਸਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਮਿਊਜ਼ਿਕਲ ਲਈ, ਕੇਵਲ ਆਰਕੇਸਟਰੈਸ਼ਨ ਦੇ ਖਰਚੇ ਹੀ — ਅਰੇਂਜਰਾਂ ਨੂੰ ਭੁਗਤਾਨ ਕਰਨਾ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਕਮਪੋਜ਼ਰ ਦੇ ਸਕੋਰ ਨੂੰ ਹਰ ਸਾਜ਼ ਲਈ ਪਾਰਟਸ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣ — ਲੱਖਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਵੈਸਟ ਐਂਡ ਪ੍ਰੋਡਕਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਨਿਵੇਸ਼ਕ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵੈਂਚਰ ਕੈਪਿਟਲਿਸਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਨਵੀਆਂ ਪ੍ਰੋਡਕਸ਼ਨਾਂ ਪੈਸਾ ਗੁਆ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਦਯੋਗਿਕ ਅੰਦਾਜ਼ਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਲਗਭਗ ਹਰ ਪੰਜ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਮਿਊਜ਼ਿਕਲ ਅਤੇ ਹਰ ਚਾਰ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਨਾਟਕ ਆਪਣੀ ਨਿਵੇਸ਼ ਰਾਸ਼ੀ ਵਾਪਸ ਕਮਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਕਾਮਯਾਬ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਾਧਾਰਣ ਮੁਨਾਫੇ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ — ਲੰਮਾ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਹਿੱਟ ਮੂਲ ਨਿਵੇਸ਼ ਦਾ ਕਈ ਗੁਣਾ ਵਾਪਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਹਫ਼ਤਾਵਾਰ ਚੱਲਣ ਦੇ ਖਰਚੇ: ਥੀਏਟਰ ਦਾ ਟ੍ਰੈਡਮਿਲ

ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਸ਼ੋਅ ਖੁਲ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਹਫ਼ਤਾਵਾਰ ਚੱਲਣ ਦੇ ਖਰਚੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ — ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਪਰਦਾ ਪੈਣ ਤੱਕ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦੇ। ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ ਦਾ ਵੈਸਟ ਐਂਡ ਮਿਊਜ਼ਿਕਲ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ £300,000 ਤੋਂ £600,000 ਤੱਕ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਨਾਟਕ ਸਸਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ £80,000 ਤੋਂ £200,000 ਤੱਕ।

ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਲਗਾਤਾਰ ਖਰਚ ਤਨਖਾਹਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਮਿਊਜ਼ਿਕਲ 30-40 ਕਾਸਟ ਮੈਂਬਰਾਂ, 15-25 ਸੰਗੀਤਕਾਰਾਂ, ਅਤੇ 50-80 ਬੈਕਸਟੇਜ ਕਰਿਊ ਅਤੇ ਫਰੰਟ-ਆਫ-ਹਾਊਸ ਸਟਾਫ਼ ਨੂੰ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੁੱਖ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਪਰਫਾਰਮਰ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ £2,000 ਤੋਂ £5,000 ਤੱਕ ਕਮਾ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਐਨਸੈਂਬਲ ਮੈਂਬਰ ਇਕਵਿਟੀ ਦੀ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਦਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੀ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਕੇ ਤੈਅ ਕੀਤੇ ਸਪਲੀਮੈਂਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਥੀਏਟਰ ਦਾ ਕਿਰਾਇਆ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਖਰਚ ਹੈ, ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਵੇਨਯੂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ £25,000 ਤੋਂ £75,000 ਤੱਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਹੋਰ ਹਫ਼ਤਾਵਾਰ ਖਰਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾਰਕੀਟਿੰਗ ਅਤੇ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰਬਾਜ਼ੀ (ਸ਼ੋਅ ਕਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦੇ, ਹਿੱਟ ਵੀ ਨਹੀਂ), ਕ੍ਰੀਏਟਿਵ ਟੀਮ ਨੂੰ ਰਾਇਲਟੀ (ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਕੁੱਲ ਟਿਕਟ ਆਮਦਨ ਦਾ 8-12%), ਸਾਜ਼ੋ-ਸਾਮਾਨ ਦੀ ਰੱਖ-ਰਖਾਵ, ਕਾਸਟਿਊਮ ਦੀ ਤਬਦੀਲੀ, ਖਪਤ ਸਮੱਗਰੀ, ਬੀਮਾ, ਅਤੇ ਯੂਟਿਲਿਟੀਜ਼ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਨਿਰੰਤਰ ਜੋੜਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਥੀਏਟਰ ਦੀ ਆਰਥਿਕ ਹਕੀਕਤ ਸੌਖੀ ਹੈ: ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਰ ਇਕ ਹਫ਼ਤਾ ਕਾਫ਼ੀ ਟਿਕਟਾਂ ਵੇਚਣੀਆਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਖਰਚੇ ਪੂਰੇ ਹੋ ਸਕਣ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸ਼ੋਅ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਟਿਕਟ ਦੀਆਂ ਕੀਮਤਾਂ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ

ਥੀਏਟਰ ਟਿਕਟਾਂ ਦੀ ਕੀਮਤ ਨਿਰਧਾਰਨ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਸੁਧਰੀ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਵੈਸਟ ਐਂਡ ਸ਼ੋਅ ਏਅਰਲਾਈਨਾਂ ਵਰਗੇ ਡਾਇਨੈਮਿਕ ਪ੍ਰਾਇਸਿੰਗ ਮਾਡਲ ਵਰਤਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਕੀਮਤਾਂ ਮੰਗ, ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਦਿਨ, ਸਾਲ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਬੁਕ ਕਰਦੇ ਹੋ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਧਾਰ ‘ਤੇ ਉਤਾਰ-ਚੜ੍ਹਾਅ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਜਲਦੀ ਬੁਕਿੰਗ ਅਕਸਰ ਵਧੀਆ ਕੀਮਤਾਂ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਵੈਸਟ ਐਂਡ ਦੇ ਇੱਕ ਆਮ ਸ਼ੋਅ ਵਿੱਚ ਟਿਕਟਾਂ ਦੀਆਂ ਕੀਮਤਾਂ ਰਿਸਟ੍ਰਿਕਟਡ-ਵਿਊ ਸੀਟਾਂ ਲਈ £20 ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪ੍ਰੀਮੀਅਮ ਸਟਾਲਜ਼ ਲਈ £200+ ਤੱਕ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਗ੍ਰੋਸ ਪੋਟੈਂਸ਼ਲ — ਯਾਨੀ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਮਦਨ ਜੇ ਹਰ ਸੀਟ ਹਰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਫੇਸ ਵੈਲਯੂ ‘ਤੇ ਵਿਕੇ — ਵੱਡੇ ਮਿਊਜ਼ਿਕਲ ਲਈ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ £400,000 ਤੋਂ £800,000 ਤੱਕ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੋਅ ਕਦਾਚਿਤ ਹੀ ਪੂਰੀ ਕੀਮਤ ‘ਤੇ 100% ਕੈਪੈਸਿਟੀ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਅਸਲ ਹਫ਼ਤਾਵਾਰ ਆਮਦਨ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਗ੍ਰੋਸ ਪੋਟੈਂਸ਼ਲ ਦਾ 60-85% ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਡਿਸਕਾਊਂਟ ਟਿਕਟਾਂ, ਗਰੁੱਪ ਰੇਟਾਂ, ਅਤੇ ਕਨਸੈਸ਼ਨ ਕੀਮਤਾਂ ਸਭ ਆਮਦਨ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਪਰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਉਦੇਸ਼ ਨਿਭਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਰਸ਼ ਟਿਕਟਾਂ ਅਤੇ ਡੇ ਸੀਟਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਵਿਚ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਗਰੁੱਪ ਰੇਟਾਂ ਸੀਟਾਂ ਦੇ ਉਹ ਬਲਾਕ ਭਰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਖਾਲੀ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਕਨਸੈਸ਼ਨ ਕੀਮਤਾਂ ਪਹੁੰਚਯੋਗਤਾ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੀਮਤਾਂ ਦੀ ਪਹੇਲੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਬਿੰਦੂ ਕਿਵੇਂ ਲੱਭਿਆ ਜਾਵੇ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਆਮਦਨ ਅਤੇ ਸੀਟਾਂ ‘ਤੇ ਬੈਠਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ—ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਰੋ—ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਧਾ-ਖਾਲੀ ਥੀਏਟਰ ਸਭ ਲਈ ਮਾਹੌਲ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਨਿਵੇਸ਼ ਵਾਪਸੀ (ਰਿਕੂਪਮੈਂਟ) ਦੀ ਯਾਤਰਾ

ਕਮਰਸ਼ੀਅਲ ਥੀਏਟਰ ਵਿੱਚ ਰਿਕੂਪਮੈਂਟ ਜਾਦੂਈ ਸ਼ਬਦ ਹੈ — ਇਹ ਉਹ ਮੋੜ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ੋਅ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਨਿਵੇਸ਼ ਵਾਪਸ ਕਮਾ ਲਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਰਿਕੂਪਮੈਂਟ ਤੱਕ ਨਿਵੇਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮੁਨਾਫਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਰਿਕੂਪਮੈਂਟ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੁਨਾਫਾ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਪ੍ਰੋਡਿਊਸਰ ਅਤੇ ਨਿਵੇਸ਼ਕਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਕ੍ਰੀਏਟਿਵ ਟੀਮ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਰਾਇਲਟੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਰਿਕੂਪਮੈਂਟ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਕਾਫ਼ੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਾਦਾ, ਲੋਕਪ੍ਰਿਯ ਨਾਟਕ ਕੁਝ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਿਕੂਪ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਮਿਊਜ਼ਿਕਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਜਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵੀ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਕ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਕੁਝ ਸ਼ੋਅ ਆਪਣੀ ਵੈਸਟ ਐਂਡ ਦੌੜ ਦੌਰਾਨ ਕਦੇ ਵੀ ਰਿਕੂਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਪਰ ਟੂਰਿੰਗ ਪ੍ਰੋਡਕਸ਼ਨਾਂ, ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਲਾਇਸੈਂਸਾਂ, ਜਾਂ ਫਿਲਮ ਅਡੈਪਟੇਸ਼ਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣਾ ਪੈਸਾ ਵਾਪਸ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਲੰਮਾ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ੋਅ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਲਾਭਕਾਰੀ ਬਣਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਖਰਚੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੈਟ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਾਸਟਿਊਮ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਾਰਕੀਟਿੰਗ ਦੇ ਖਰਚੇ ਅਕਸਰ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਨਾਲ ਚਰਚਾ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਸੇਂਟ ਮਾਰਟਿਨਜ਼ ਥੀਏਟਰ ਵਿੱਚ The Mousetrap ਵਰਗਾ ਸ਼ੋਅ ਸੱਤਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ — ਇਸ ਦੇ ਹਫ਼ਤਾਵਾਰ ਚੱਲਣ ਦੇ ਖਰਚੇ ਇਸ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਦਰਸ਼ਕ ਸੰਖਿਆ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਨਿਮਾਣੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਇਹ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਪਾਰਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਕਾਮਯਾਬ ਪ੍ਰੋਡਕਸ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।

ਸਾਰੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਥੀਏਟਰ ਕਿਉਂ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ

ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰਕਸੰਗਤ ਵਪਾਰਕ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਮਰਸ਼ੀਅਲ ਥੀਏਟਰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਨਿਵੇਸ਼ ਹੈ। ਨਾਕਾਮੀ ਦੀ ਦਰ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਲਾਗਤਾਂ ਬੇਹੱਦ ਹਨ, ਮਾਰਜਿਨ ਪਤਲੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ੋਅ ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਕਾਮਯਾਬੀ ਦੀ ਕੋਈ ਗਾਰੰਟੀ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਵੀ ਵੈਸਟ ਐਂਡ ਖਿੜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਾਲਾਨਾ ਟਿਕਟ ਆਮਦਨ ਵਿੱਚ £900 ਮਿਲੀਅਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਮਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੌਕਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਥਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਜਵਾਬ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਲਾਈਵ ਪਰਫਾਰਮੈਂਸ ਦੀ ਉਸ ਅਦਲਬਦਲ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਖਾਸੀਅਤ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਸਟ੍ਰੀਮਿੰਗ ਸਰਵਿਸ, ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਮ ਸਿਨੇਮਾ ਸਿਸਟਮ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਵਰਚੁਅਲ ਰਿਆਲਿਟੀ ਹੈਡਸੈਟ ਉਸ ਅਹਿਸਾਸ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹਨੇਰੇ ਥੀਏਟਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਹੀ ਮੀਟਰ ਦੂਰ ਅਸਲੀ ਇਨਸਾਨ ਕਾਬਲੀਅਤ ਅਤੇ ਕਲਾਕਾਰੀ ਦੇ ਅਸਾਧਾਰਣ ਕਰਤੱਬ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਂਝਾ, ਛਣਭੰਗੂਰ ਅਨੁਭਵ ਪੈਸਾ ਦੇ ਕੇ ਵੇਖਣ ਲਾਇਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਕ ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।

ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਥੀਏਟਰ ਟਿਕਟ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੀ ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਕਦਰਦਾਨੀ ਦੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਰਤ ਜੋੜਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ੋਅ ਲਈ ਟਿਕਟਾਂ ਬੁਕ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਮਨੋਰੰਜਨ ਨਹੀਂ ਖਰੀਦ ਰਹੇ — ਤੁਸੀਂ ਕਲਾਕਾਰਾਂ, ਕਾਰੀਗਰਾਂ, ਟੈਕਨੀਸ਼ਨਾਂ, ਅਤੇ ਰਚਨਾਤਮਕ ਪੇਸ਼ੇਵਰਾਂ ਦੇ ਪੂਰੇ ਇਕੋਸਿਸਟਮ ਨੂੰ ਸਮਰਥਨ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ, ਜੋ ਕੁਝ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਅਸਥਾਈ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਜਿੰਦਗੀਆਂ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵਾਕਈ ਕਾਫ਼ੀ ਸੁੰਦਰ ਹੈ।