ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ ਜਾਗਣਾ: ਪਾਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜਿਰੋਨਾ ਵਿੱਚ ਟਿੱਕਣਾ

ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਜਾਗਣਾ: ਪਾਸ ਨਾਲ ਜਿਰੋਨਾ ਵਿੱਚ ਚੱਲਣਾ

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਦਈ ਵੀ ਸੁਬਹ ਦੀ ਵੇਲੇ ਜਿਰੋਨਾ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦਾ ਸੱਦਾ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਸਾਸਾਂ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਦਿਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ, ਯਹੂਦੀ ਰਿਦਾਂ ਦੇ ਲੈਬਰੀਂਥੀ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿਰੋਨਾ ਪਾਸ ਕੱਢਿਆ ਹੋਇਆ ਮੇਰੇ ਜੇਬ ਵਿੱਚ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਗਲੀਆਂ ਇੱਕ ਖੁੱਲ੍ਹੇ-ਹਵਾਈ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਵਰਗੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁਣਗੀਆਂ, ਪਰ ਕੱਟਰ ਕੁੱਟੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੈਰ ਰਖਦੇ ਸਮੇਂ, ਇਹmuch more. ਸ਼ਾਂਤੀ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਦੀ ਹੈ: ਗਿਰਜਾ ਦੇ ਘੰਟੀਆਂ ਦਾ ਸੁਰ ਵੋਰੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਛੱਤਾਂ ਉਤੇ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਹਾਸੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਪਾਸ਼ ਇਕ ਚਾਬੀ ਸੀ। ਇਸ ਨੇ ਜਿਰੋਨਾ ਕਥੀਡਰ ਦੇ ਭਾਰੇ ਗੋਥਿਕ ਨਾਵੀ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਰੰਗੀ ਨਾਜ਼ਿਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਆਈ, ਧੂੜ ਦੀ ਗੋਲੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉਜਾਗਰ ਹੋਈ। ਮੈਂ ਲਗਭਗ ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਕਿੱਤੇ ਗਏ ਹੋਜੇ ਸਪਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਬੋਲੇ ਪ੍ਰਾਤ ਬੋਤਲ ਬੋਲੇ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਜਿਰੋਨਾ ਕਲਾ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ, ਰਚਨਾਤਮਕ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਗਿਆ ਸੀ - ਜਿਸ ਕਿਸਮ ਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਦਮ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਕਰਨ ਲਈ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਵੀਸ਼ੇਸ਼ਾਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਸ ਨਾ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਗੈਲਰੀ ਵਿੱਚ ਚਲਿਆ ਜੋ ਮਾਧਿਆਕਾਲੀ ਝਲਰਾਗੀਆਂ ਨਾਲ ਭਵਿੱਖ ਅਲੌਕਿਕ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਪੂਰਾਣੀ ਕੰਢੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੁੱਕਿਆ ਜੋ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮਾਨਤਾ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਆਖਿਰਕਾਰ, ਮੈਂ ਸਾਂਤ ਫੇਲਿਕਸ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਬਸਿਲਿਕ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ, ਪੱਥਰ ਦੇ ਕੌਲਮਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਫੰਨਾਸੀ ਨਾਲ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਜੋ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਰਥ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਆਏ ਸਨ। ਇਹ ਤਿੰਨ - ਕਥੀਡਰ, ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ, ਬਸਿਲਿਕਾ - ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੂਰਜ, ਧੂੜ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਗਈ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੰਨੇ ਮੋੜਨ।

ਬਾਹਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਅਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ। ਹਵਾ ਨੇ ਨੇੜਲੇ ਮਾਰਕੀਟ ਵਿੱਚੋਂ ਸੰਤਰੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਬਹਿਜਿਆ। ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸੋਲੋ ਸਾਈਕਲ ਢੂੰਢੀਦਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਅਤੇ ਨਦੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਦੀਆਂ ਪੱਥਰਾਂ ਉਤੇ ਚਕੋਲਿਆਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਛਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਇੱਥੇ, ਸਵਾਰ ਕਰਨਾ ਸਿਰਫ ਕਸਰਤ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੈ - ਇਹ ਉਹ ਧੜਕਨ ਹੈ ਜੋ ਮਾਹੌਲਾਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜੋੜਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਪੈਡਲ ਦਾ ਸੁੱਕੜ ਦੂਰ ਦੇ ਗਿਰਜੇ ਦੇ ਘੰਟਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਜਿਰੋਨਾ ਦੇ ਮਾਧਿਆਕਾਲੀ ਕੰਡੇ ਉਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੇਠਾਂ ਦੀ طرف ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਓਨ੍ਯਰ ਨਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ - ਲਾਲ ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿਚ ਗਰਮਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇ, ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਉਸਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਵਿਹਾਰ ਵਿੱਚ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਕੋਈ ਇਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, แม้ਮੰਤਰ ਵਾਸਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਦੁਆਰਾ।

ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀ গ্রহণ: ਬਨਿਓਲਸ ਦੀ ਬੋਤਿ ਟੂਰ

ਦਿਨ ਦੇ ਰਿਥਮ ਨੂੰ ਬਦਲ ਗਏੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਜਿਰੋਨਾ: ਬਨਿਓਲਸ ਬੋਟ ਟੂਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਇਆ। اچانک، ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਚੱਲਦੇ ਗਈ ਰੋਕ ਗਈ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬਦਲ ਗਈ। ਸਾਡੀ ਲੱਕੜੀ ਦੀ ਬੋਤ ਕੁੱਝ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਥਲੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸਤਹ ਇੰਨਾ ਸਿਖਰ ਸੀ ਕਿ ਸਾਡਾ ਜਾਗਣ ਉਤਸਾਹ ਜਗਾਉਣ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਵਲ ਪਰਤ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਲੁਟ ਖੋਲੀ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗਾਈਡ ਦਾ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਕੈਟਾਲਾਨ ਚੰਨ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਜੋੜੇ ਦੀ ਹਾਸੇ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਵਾਟਰ ਦੇ ਘਟਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈਆਂ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਧੜਕਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਹੌਲੀ, ਗਹਿਰੀ ਸਾਸ ਸੀ।

ਬਨਿਓਲਸ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ ਵੱਖਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਰਗਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ - ਜਿਰੋਨਾ ਦੀ ਵਜ਼ਨੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੀ ਇੱਕ ਖਾਮੋਸ਼ ਜਵਾਬਦਾਰੀ। ਬੋਤ ਤੋਂ, ਕੰਢੇ ਹੌਲੀ ਹਰੇ ਨਾਲ ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਪੀਲੇ ਜੰਗਲੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਸਥਾਨਕ ਮੱਛੇਰਾ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਬੋਤੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਇੱਕ ਪੇਚੀਦਗੀ ਨਾਲ ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਵਿੱਖ ਹੋ ਪਾਈ, ਅਤੇ ਮਾਤਰਾ ਚੁੱਲੀਆਂ ਚਮਕਾਂ ਵੇਖ ਕੇ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ - ਪਾਣੀ ਦੀ ਥੀਮਾ, ਮੱਛੀ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਫਿਰ ਯਾਦਾਂ ਦੇ ਚਾਪ ਦਾ ਇਕੱਠਾ ਹੋਣਾ। ਸਾਡੇ ਗਾਈਡ ਨੇ ਝੀਲ ਦੇ ਮਿਸ਼ੁਟ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪੁਰਾਤਨ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦਰਸਾਈਆਂ, ਕਹਾਣੀਆਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹਰ ਛਵਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਦੇਖਣ ਲਈ ਸਨ। ਯਾਤਰੀ ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ लोग ਅੱਗੇ ਝਕਣ ਤੇ, ਸੰਭਾਵਨਾ ਦੀ ਮਹਿਸੂਸ ਗਏ।

ਇਹ ਪਦਰਸ਼ੀ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਸ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਹ ਉਦਾਹਰਣ ਵਿੱਚ ਹੈ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਕਹਾਣੀਆਂ ਦਰਮਿਆਨ ਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਉਸ ਭਾਈਚਾਰੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕਦਮ ਹੋਣ 'ਤੇ ਸੱਜੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬੋਤ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਇੱਕ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਉੱਥੋਂ ਉੱਤਰੇ ਜਿਵੇਂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ - ਇੱਕ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਲੁਕਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ।

ਕਲਾ, ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਅਤੇ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੰਜ

ਬਨਿਓਲਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਸਵਾਲ ਦੀ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰਨ ਦੁਬਾਰਾ, ਮੈਂ ਕਲਾ ਦੀ ਖਮੋਸ਼ੀ ਦੇ ਨਵੇਂ ਪਾਸੇ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਮੇਰੇ ਪਾਸ, ਮੈਂ ਜਿਰੋਨਾ ਕਲਾ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ: ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਟੋਕਨ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਿਆ। ਇੱਥੇ ਹਰ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਕੈਟਾਲੋਨੀਆ ਦੇ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਗੱਲ ਕਰਦੀਆਂ - ਇੱਕ ਗੈਲਰੀ, ਮਾਧਿਆਕਾਲੀ ਆਈਕਨਾਂ ਦੀ ਸੋਨਰੂਪ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ, ਦੂਜੀ ਆਧੁਨਿਕ ਕੈਨਵਾਸਾਂ ਦੀ ਬਗਾਵਤੀ ਹੌਂਸਲੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ। ਕੁਝ ਕੰਮ ਕਚਿਆ ਸੀ, ਹਰ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਰਹੱਸ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਹਰੇ ਅਗਲੇ ਆਸਪਾਸ ਦੀਆਂ ਵਾਰ੍ਹੀਂਆਂ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਟੁਕੜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੁਕਿਆ, ਇਸ ਆਰਟਿਸਟ ਦੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਦੀ ਜ਼਼ਨਾਨੀ ਆavaar ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਕੇ ਵਿਕਟਾਂ ਅਤੇ ਰੂਪਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਲਗਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਸੰਕਲਨ ਖੇਤਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦਾ ਨਕਸ਼ਾ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ: ਪੇਚੀਦਗੀ, ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਅਤੇ ਬਦਲਾਉ। ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸਥਾਨਕ ਮਾਣਯਤਾ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਕਹਾਣੀਆਂ ਅੰਤਰੇਸਕ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਕੀ ਹਨ, ਜੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ ਪਰਤਣ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ?

ਪਰ ਜਿਰੋਨਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੰਸਾਰ ਹੈ, ਇੱਕ ਖਾਮੋਸ਼ ਜਾਦੂ ਕਿ ਇਹ ਮੁਸੇਉ ਦੇ ਸਿਨੇਮਾ: ਦਾਖਲਾ ਟਿਕਟ। ਇਹ ਸਥਾਨ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਦਸਦਾ ਹੈ: ਪੁਰਾਣੀ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਕਾਰੀ ਭਵਿੱਖ ਤਜਵੀਜ਼ਾਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੇ. ਇੱਥੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ ਦੇਖਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਪਰ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਥੇਠ ਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਲਈ, ਪੁਰਾਣੀ ਫਿਲਮੀਆਰ ਬੁੱਲਾਉਂਦੇ ਤੇ ਹੱਸਦੇ। ਸਥਾਨਕ লোক ਅਤੇ ਯਾਤਰੀ ਬਾਕੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਦੇ ਥੱਲੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਹਿਲੀ ਫਿਲਮਾਂ ਜਾਂ ਚੋਣੀ ਗ੍ਰੇਸ ਨਾਲ ਕਹਾਣੀਆਂ ਜੋੜਦੇ। ਹਰ ਵਸਤੂ, ਛਾਵਾਂ ਦੇ ਪੱਬੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰੀਲਾਂ ਤੱਕ, ਇਸ ਸੰਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਜੀਵਿਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਇੱਕ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਮੁੜ ਸੋਚਨਾ ਸਿਖਦੇ ਹੋ, ਜਿੱਥੇ ਇਤਿਹਾਸ ਸਾਂਝ ਦੇ ਯਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲਦਾ ਹੈ।

ਕਲਾ ਅਤੇ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਜਿਰੋਨਾ ਦੀ ਪਛਾਣ ਬਦਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਦੰਤਕਥਾਵਾਂ, ਸੁਪਨੈਰਾਂ ਅਤੇ ਕਾਰਯਾਂ ਦੁਆਰਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਧਾਰਾ ਅਤੇ ਖਾਮੋਸ਼ੀ, ਤਣਾਅ ਅਤੇ ਮੋਡ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ - ਕਲਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਵਾਪੱਸ ਸੱਜਣ ਦਾ ਸ਼ੇধান ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਤਾਜ਼ਾ ਉੱਚੀ ਰਾਹੀ ਇਸ ਪੇਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।

ਪੈਡਲਿੰਗ ਪਾਰ: ਰਾਇਡਸ, ਸਮਝਾਈ ਜਾਣੀਆਂ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣਾ

ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵੱਡੇ ਨਜ਼ਾਰਿਆਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਦੂਜੇ ਸਵਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਇਆ - ਸਥਾਨਕ ਅਤੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਬਣਕੇ - ਬਨਿਓਲਸ ਵੱਲ ਦੇਸ਼ੀ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ। ਜਾਹਾਂ ਪਹੀਏ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਵਿਆਪਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਯੂਕਲਿਪਟਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵੱਡੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭੰਨਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਰ ਦੇ ਘੰਟੀ ਦੇ ਟਾਵਰ ਸਮਾਂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਸਾਈਕਲ ਸਵਾਰ ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਸਮਾਂ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਸਾਨੂੰ ਏਕ ਟੋਲੀ ਦੇ ਬੈਂਚ ਉਤੇ ਰੁਕਣਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਸੰਤਰੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਜਾਂ ਫਿਰ ਸੰਗਠਨ ਦੇ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਟਾਂਦਰਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ। ਇਹ ਉਹ ਪਲ ਸਨ ਜੋ ਹਰੇਕ ਕੁਝ ਇਕੱਠੇ ਰੱਖਦੇ ਸੀ। ਸੰਪਰਕ ਸਿਰਫ ਉਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਰੁਕਦੇ ਸਜਾਂਗੇ, ਪਰ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹਵਾਈ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸਰਲਤਾ।

ਇਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜਿਥੇ ਆਇਆ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਜਿਰੋਨਾ ਦਾ ਸੱਚਾ ਰਾਜ ਸੀ: ਉਹ ਸੋਖਰਤਾ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਤਿਹਾਸ ਤੋਂ ਕੱਚੀ ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਸੁਪਨਾ ਦੇ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਇੱਕੱਲੀ ਕਲਾ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ ਸਾਥ ਦੀਸਾਜਨ ‘ਤੇ। ਦਿਨ ਇੱਕ ਪੈਚਵਰਕ ਬੇ ਸਟੋਰੀ ਯਾਤਰਾ, ਧਾਰਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਸਾਹਲ ਦਾ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮਾਂ ਦੇ ਹਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਈਕਲ ਦੇ ਪੀਹਲੇ ਥਲੀ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਖੁਰਦਾਂ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਯਾਦਗਾਰ ਦਿਨ ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਜਿਹੜੇ ਮਹਾਨ ਦਿੱਖਾਂ ਬਾਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਥਾਂ ਦੀ ਜਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਛੋੱਟੇ ਟੁਕੜੇ ਪਰਤ ਲਈ ਯੋਗ੍ਯਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਇੱਕ ਹੌਲੀ ਸੱਦਾ: ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਵੋ

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਦਾਈ ਵੀ ਜਿਰੋਨਾ ਦੀਆਂ ਮੋੜੀਆਂ ਦੇ ਰਾਹਾਂ ਤੋਂ ਦੁਰੁਪਯੋਗ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਦੀਆਂ ਪੁਲਾਂ ਪਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਜਾਂ ਬਨਿਓਲਸ ਦੀ ਹੌਲੀ ਖਾਨ ਦਾ ਖੁਰਾਕ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਮੀਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਛੋਟੇ ਪਲਾਂ ਦੀ ਨੂੰਖ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਜੜੇ ਹੋ। ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਜਿਰੋਨਾ ਪਾਸ ਰੱਖਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੇ ਸਰਲ ਮੂੰਹ ਹੌਂਦ ਵਿੱਚ ਰਹੀਆਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਾਂ ਝਲਘਾਉਂਣਤੇ ਬੋਤ ਦੇ ਹੌਲੀ ਨਾਰੀ ਦੇ ਉਠਾਂ ਧਿਆਨ ਸੰਗਰਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਵਿੱਚ ਹਾਸੇ ਸੁਣੇ ਜਾ ਰਹੇ ਜਦੋਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਹਲਕੇ ਰੋਸਨੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲੀਆਂ ਗਈਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਸਵਾਰੀ ਕਰਦਿਆਂ ਹੱਲਕਾ ਹਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਵੇਜ਼。当你穿越时，我们的逢迎总是为 חדר.来，为艺术而来，为河流而来，为宁静和共同体而来。最重要的是，准备好收集你自己真实和生动的记忆。如果你想的话，与那些梦想到达这里的人分享故事。